Αναπνοή, μικρή ασήμαντη, αδιάφορη,

κάθε τόσο τρομάζω μήπως πάψει αυτό το θαύμα,

αυτό το μικρό τίποτα που μας κρατά στη ζωή.

Ένα φως που δεν αντιφεγγίζει,

μια σιωπή που επιμένει χρόνια.

Κι όμως υπάρχει κάτι πιο μεγάλο,

μια δύναμη που δεν φαίνεται μα κινεί τον αέρα.

Μια ανάσα και μέσα της ολάκερη η ζωή,

σαν μια συνεχής προσευχή που δεν της δίνει κανείς σημασία,

μα την ακούει Εκείνος,

ένα ελπιδοφόρο βλέμμα, ίσως του Θεού,

που μας επιτρέπει να συνεχίσουμε.

Υπάρχει ακόμα αυτή η ανάσα που δεν μας εγκαταλείπει,

όχι σαν απόδειξη για κάτι, ούτε σαν λύση,

μα σαν το κράτημα ενός αόρατου φίλου απ’ τη μέση λίγο πριν πέσεις.

Και τότε το νοιώθεις, πως η ζωή δεν είναι φτιαγμένη από μεγάλα πράγματα,

είναι από μικρές σιωπηλές συγκαταθέσεις για να συνεχίσεις,

ανάσα την ανάσα, στιγμή την στιγμή, ελπίδα την ελπίδα.

Δεν έμαθα ποτέ να μιλώ δυνατά,

οι λέξεις μου αναζητούσαν το σκοτάδι,

σαν ένα παλιό παλτό ξεχασμένο σε μια ντουλάπα,

ένα τρύπιο καπέλο, για να μπορεί ο αέρας να δροσίζει τη σκέψη μου,

σαν ένας θεό που δεν έκανε θόρυβο όταν περνούσε.

Δεν είναι ότι άλλαξε κάτι,

ο ουρανός είναι πάντα σκοτεινός, βαρύς,

τα χέρια μας είναι ακόμα άδεια,

τα μάτια μας δακρυσμένα, καρφωμένα στο έδαφος,

μη τυχόν πέσει το όνειρο και το πατήσουμε.

Να σηκώνεσαι, να πέφτεις, να ξανασηκώνεσαι,

να ανάβεις το φεγγάρι,

να φωτίζεις το δρόμο μπροστά, να ανασαίνεις,

σαν να προσεύχεσαι χωρίς να περιμένεις ανταπόκριση.

Αναπνοή…

Είναι η ζωή που ξεχνάει τον εαυτό της,

ένα θαύμα προσφοράς, που γίνεται αλήθεια.