2. Στο όνομα της αγάπης

Στο όνομα της αγάπης

μια κοπέλα περιμένει μήνες, όπως ένα δένδρο τη βροχή,

αγκαλιάζοντας μια υπόσχεση,

για ένα παιδί που θα γεννηθεί και θα σώσει το λαό του.

Οι άνθρωποι περπατούν σαν υπνοβάτες

σε δρόμους μοναχικούς, αναζητώντας ένα νέο πρόσωπο,

κρατώντας τις πληγές τους σαν λάβαρα.

Οι ποιητές καίγονται για να ζεστάνουν έναν στίχο.

Ποιος μπορεί να καταλάβει πως η αγάπη δεν είναι τίποτα άλλο,

παρά ένα μικρό κερί που καίει ταπεινά στην καρδιά του σύμπαντος;

Ποιος μπορεί να διαβάσει τα ποιήματα που γράφει η βροχή

στο τζάμι ενός παραθύρου;

Ποιος  μπορεί να δει το φεγγάρι που αιμορραγεί απόψε,

από μια παλιά πληγή που αρνείται να κλείσει;

Ποιος μπορεί να αγαπήσει χωρίς να προδώσει

και ποιος μπορεί να ζήσει χωρίς να σκοτώσει τον παλιό του εαυτό;

Κάποιοι πεθαίνουν με το χαμόγελο στα χείλη,

αρνούμενοι να σκοτώσουν

γιατί είδαν το Θεό για μια στιγμή, να τους κοιτάει

με τα μάτια ενός μικρού παιδιού

και κάποιοι άλλοι σκοτώνουν, με το όραμα ενός νέου κόσμου,

που θα μεγαλώσουν τα παιδιά με ειρήνη ισότητα και δικαιοσύνη.

Στο όνομα της αγάπης,

ας ανάψουμε ένα μικρό κερί μέσα μας,

για να βρει το δρόμο ο κρυφός μας εαυτός,

για να ξυπνήσει ένα φωτεινό αστέρι,

να δώσουμε μια συγνώμη, να πάρουμε μια συγχώρεση,

να μοιραστούμε ένα κομμάτι ψωμί

που θα κάνει τον κόσμο δικαιότερο.

Ας ζήσουμε για λίγο σαν να είναι ο κόσμος

αυτό που ονειρευτήκαμε,

σε έναν κόσμο που η αγάπη μοιράζεται και νικά.