2. The day after                          3-9-86

Η έκρηξη…

Φως.

Λάβα.

Βροντή.

Άνεμος.

Σιωπή.

Ένα – δύο, ένα – δύο,    φου – φου – φου,

είναι κανείς εκεί έξω;

έχω τόσα ερωτήματα που προσμένουν απάντηση,

δεν μπορώ να τα αντικρίσω μόνος μου.

είναι κανείς εκεί έξω;

Στάχτες σαν βροχή παντού,

ήρθε η Νύχτα και δεν την άκουσε κανείς.

Αυτό ήταν λοιπόν,

ο κόσμος όλος γέμισε σιωπή,

τώρα ο άνεμος ανακατεύει τύψεις, απουσίες, ελλείψεις και υποψίες,

όλα γκρίζα,

κανένα χρώμα δεν χαλάει την μονοτονία της ερημιάς,

τα όνειρα τα σκεπάζουν οι στάχτες που πέφτουν αργά, βασανιστικά,

σαν ένα καράβι που έχει αγκυροβολήσει σε μια πετρωμένη θάλασσα.