14. Το κρίσιμο σημείο                         

Μελαγχολία…

Η αναπόληση του χαμένου παράδεισου είναι η κόλασή μας.

Ακόμα και σε στιγμές ευτυχίας, εκεί στο κρίσιμο σημείο

που πρέπει να βρούμε το δρόμο της επιστροφής,

ανακαλύπτουμε

πως αυτό που αναρωτιόμαστε έχει γίνει πριν από καιρό,

πως ο δρόμος υπάρχει,

μα αρνιόμαστε πεισματικά να το δεχτούμε.

Μελαγχολία…

την διαβάζω στα μάτια σου,

στα αμήχανα χέρια σου,

στα διστακτικά βήματά σου,

όπως τότε που φύγαμε από την αθωότητα,

όταν θελήσαμε να γίνουμε θεοί.

Τότε που κάτω από έναν αφιλόξενο ουρανό

ενώ η Τροία φλεγόταν,

έπρεπε να χαράξουμε καινούργιους δρόμους,

να βρούμε μια νέα Γη

έπρεπε να αντέξουμε, μέχρι να ‘ρθει ο γιος του Ανθρώπου.

Μελαγχολία…

Πάντοτε θα νοσταλγούμε αυτό που μας λείπει.

Πάντοτε οι ενοχές θα φανερώνονται σαν τη σκιά μας,

στο άναμμα ενός κεριού

και αυτό που άρχισε με μια απαγόρευση, 

έπρεπε να τελειώσει με μια πρόσκληση,

με την ιστορία να γράφεται μετά την εξορία,

στο ανεξιχνίαστο μέγεθος μιας πατρικής αγάπης.

Μελαγχολία…

η ζωή περνάει σαν ένας βαθύς αναστεναγμός,

ένας αγιάτρευτος λυγμός,

όνειρα, πεθυμιές, κρυφές ματιές,

κοφτές ανάσες και φευγαλέα αγγίγματα.

Οι σιωπές είναι μεγαλύτερες από τα λόγια

και οι μοναξιές από τα συναπαντήματα.

Σύντομα όλοι θα μας ξεχάσουν,

δεν θα έχουμε ούτε όνομα, ούτε και προσδοκίες.