20. Πρωτοχρονιά                                       

Ανάμεσα στα φώτα, τα δώρα και τις ευχές θα προσπαθήσουμε

και πάλι να κρύψουμε τους κρυφούς μας εφιάλτες.

Για μια ακόμα φορά η παράσταση έχει αρχίσει

και ο καθένας έχει ένα ρόλο να παίξει,

χιλιοειπωμένα λόγια και τραγούδια και πάλι θ` αντηχήσουν,

είναι Πρωτοχρονιά

ΤΊΠΟΤΑ όμως δεν πρόκειται ν` αλλάξει στον κόσμο μας.

Κάτω απ` τον ματωμένο ουρανό

που τον γεμίζουν ιαχές πολέμων,

στρατόπεδα γεμάτα πεινασμένα παιδικά μάτια,

ο αβάσταχτος πόνος των ξεριζωμένων από τα σπίτια,

μανάδων που αναζητούν τα παιδιά τους,

η απελπισία των ανέργων και των φτωχών της γης.

Κάτω από αυτόν τον ουρανό,

ο Φόβος θα μας συντροφέψει κι` απόψε

μέχρι να μας συνθλίψει κάτω απ` το βάρος της σιωπής μας.

Ξεχάσαμε τη γλώσσα της καρδιάς εδώ και πολύ καιρό,

ξεχάσαμε τις προσευχές που μας δυνάμωναν σαν νιώθαμε γυμνοί και μόνοι.

Τώρα με δάκρυα που κυλούν απ` τις άδειες κόγχες των ματιών μας

προσπαθούμε να κατευνάσουμε τους θεούς του πολέμου.

Σήμερα είναι Πρωτοχρονιά,

ΤΙΠΟΤΑ όμως δεν πρόκειται ν` αλλάξει στον κόσμο μας.

Το σίγουρο είναι πως το ξέρεις,

το τραγικό είναι που συνεχίζεις το παιχνίδι

σαν καλός ηθοποιός δεν παρατάς την παράσταση στη μέση!

Προσπαθείς – το βλέπω – να ξεχάσεις,

πως στη λεπτή ισορροπία του πάλκου ο χρόνος έχει σταματήσει

πως στη λεπτή ισορροπία του τρόμου ο χρόνος έχει σταματήσει

ΠΟΤΕ δεν θα έρθει η ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ.