19.Η σιγουριά

                                   5. Σαντορίνη 6.8.99

Στα στενά δρομάκια της Σαντορίνης σε ψάχνω.

“γύρνα πίσω στη σιγουριά” μου φωνάζει ένας φίλος.

Στη σιγουριά;

Νύχτα καλοκαιριού,

ξαπλώνω στην αμμουδιά και κοιτάζω στον ουρανό.

Θεέ μου τι ομορφιά, τι απεραντοσύνη, τι γαλήνη.

Ξαφνικά ένα πύρινο δάκρυ κυλά στην άκρη του πουθενά,

με πιάνει πανικός,

“Θεέ μου τι έκανα;” ψιθυρίζω… “δεν το ήθελα.”

Σιωπή…

Άκουσα βήματα στην άμμο, γύρισα και σε είδα,

“Ποιος είσαι;” σε ρώτησα.

“Έφερα το κουτί με τα χρώματα, τα αρώματα, τις γεύσεις και τις μουσικές,”

μου είπες,

“αν το θέλεις, έλα να ξαναφτιάξουμε τον κόσμο”

αρχίσαμε σιγά-σιγά … από μένα.

Παράξενο, το όνομά σου ακόμα δεν μου το είπες.

Όμως τώρα το ξέρω,

ξέρω ότι εδώ έξω είναι ο δρόμος μου μαζί Σου,

στο απρόβλεπτο,

στην άγια ανησυχία…