25. Φώναξε αντίο                                    

Δεν πιστεύω τα νέα τώρα πια,

έγιναν όπλα στα χέρια των ιπτάμενων γουρουνιών.

Βλέπω όπλα στα χέρια των παιδιών,

κάνουν ζοφερές τις μέρες μου

γεμίζουν εφιάλτες τα όνειρα μου,

τώρα που οι ιαχές του πολέμου γεμίζουν τις λεωφόρους

για πόσο καιρό οι ποιητές θα τραγουδούν ακόμα;

Κάτω από ένα ματωμένο ουρανό

τίποτα δεν πρόκειται ν` αλλάξει

είναι μάταιο να προσπαθείς να δεις τον ήλιο

σύντομα ένας δεύτερος λαμπρός ήλιος θ` ανατείλει

και θα μεταφέρει το θάνατο χιλιάδες μίλια μακριά.  

Και όμως υπάρχει ελπίδα ακόμα,

πριν σημάνουν οι καμπάνες

να νιώσουμε πως δεν μας απομένει τίποτα πια

τίποτα που ν` αξίζει να ζήσουμε,

τίποτα που ν` αξίζει να πεθάνουμε,

να νιώσουμε πως είμαστε μια γενιά χωρίς όνομα.

Υπάρχει ελπίδα για ένα καινούριο ξεκίνημα,

υπάρχει ελπίδα όσο οι ποιητές τραγουδούν ακόμα.

……………………………………………………………

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

Αντίο λοιπόν,

ας ανοίξουμε τις ομπρέλες μας,

ήδη βρέχει στάχτη

και εμείς θα προσπεράσουμε βιαστικά το ύστατο κατώφλι.

Κάπου στον ορίζοντα ένα γιγάντιο μανιτάρι ανατέλλει,

πες αντίο λοιπόν,

πες δυνατά ΑΝΤΊΟ

απλά, δυνατά και χωρίς πανικό παρακαλώ.

Αντίο…