24. Φιλία                                         

                                         Στον Φαίδωνα

Ήταν στιγμές που χωρίσαμε και οι δρόμοι μας,

φάνηκαν να ξεμακραίνουν,

όμως πάντα οι αναμνήσεις έσμιγαν με την προσμονή

και οι πληγές γιατρεύονταν.

Ήταν στιγμές που οι σκέψεις μας, χώριζαν

τραβώντας ξεχωριστά μονοπάτια,

όμως μάθαμε να χαιρόμαστε την ελευθερία ο ένας του άλλου,

μάθαμε πως όταν αγαπάς κάποιον καλύτερα,

σε πληγώνει περισσότερο,

και γίναμε πιο σοφοί.

Ήταν όμως και στιγμές που φανερώναμε  ο ένας στον άλλον

κόσμους ανείπωτα ωραίους, κάνοντας όνειρα μαζί.

Τότε ένιωθα μια γλυκιά ανατριχίλα να διαπερνά το κορμί μου,

ανακαλύπταμε πως η Δημιουργία δεν τέλειωσε  ακόμα.

Θυμάμαι στενές αμμουδιές που τις περπατήσαμε μαζί,

τόσο κοντά ο ένας στον άλλο που τα βήματα μας μπερδεύονταν

και εκεί που στένευε η υγρή άμμος,

σκαρφαλώναμε στους απότομους βράχους,

καθόμασταν στην κορφή και αγναντεύαμε τη θάλασσα αμίλητοι.

Κανείς μας δεν μπορούσε να ξεχωρίσει τα βήματά του

πάνω στην υγρή άμμο…

Κάπως έτσι νιώθω τη φιλία.