30. Χριστίνα                                               

Εκείνη τη στιγμή, μοναδική, απέραντη, ξεπρόβαλες από το πουθενά

με μια απορία ζωγραφισμένη στα πελώρια γκριζοπράσινα μάτια σου.

Ήσουν γυμνή, υγρή, απορημένη για το νέο ταξίδι που άρχιζε.

Κι εγώ στάθηκα αντίκρυ σου προσπαθώντας να συλλαβίσω

το θαύμα που γεννιόταν μπρος τα μάτια μου.

Κράτησα την ανάσα μου για να μη χαλάσω τη μαγεία της στιγμής,

τη μαγεία απ’ τα χιλιάδες παράθυρα που άνοιγαν τα φτερά τους

μπροστά σου,

καθώς τα χέρια σου ανίχνευαν το μέλλον σου και έσφιγγαν

το ένα το άλλο

μ΄ εμπιστοσύνη στη ζωή, με απορία για το αύριο.

Ποια μοίρα καλότυχη σε μύρωνε;

ποιος να ήταν ο φύλακας άγγελος που άγγιζε στοργικά

το μέτωπό σου;

ποια μονοπάτια πρωτόγνωρα ετοιμάζονταν για να τα περπατήσεις;

πόση αγάπη, πόση χαρά και πόσα δάκρυα μπορούσε να αντέξει

το κορμί σου;

ποια συναπαντήματα, ποια μυστικά, ποια και πόσα απερίγραπτα όνειρα

σε πρόσμεναν εκεί έξω;…

και εγώ ήμουν ο τυχερός που σε αντάμωσα.

Χαμογέλασα και με μια σταθερή απόφαση

έσκυψα, σε φίλησα στο μέτωπο

και σε ακούμπησα στην αγκαλιά της μάνας σου,

μα και στα χέρια Εκείνου που σε χάρισε σε μας.

Το κλάμα σου ήρθε να μου θυμίσει

πως το διάβα σε αυτό τον κόσμο

είναι ένας λυγμός, ένα ταξίδι,

“ποια γαρ η ζωή υμών, ατμίς γαρ εστίν η προς ολίγον φαινομένη”,

σκέφτηκα και χαμογέλασα πικρόχολα.

Βγήκα έξω μ ένα χαμόγελο στα χείλη, σίγουρος πως το ταξίδι

που ξεκινούσες

θα ήταν όμορφο, συναρπαστικό…