29. Δανάη                                                 

Τα μάτια της, μια απέραντη γαλάζια θάλασσα

γεμάτα αθωότητα και περιέργεια,

μέσα σ΄ αυτά μπορείς να διακρίνεις την ομορφιά

του απέραντου και του ασήμαντου.

Τα μαλλιά της ένα στεφάνι γεμάτο φως, χάρη, ουρανό,

το χαμόγελό της, ο κόσμος όλος.

Καθώς τη βλέπω, σκέφτομαι πως η ομορφιά

θέλει δύναμη να την αντέξεις,

γιατί διαρκεί τόσο λίγο,

γιατί κρύβει βαθιά στα σπλάχνα της το μίτο του θανάτου.

Θυμάμαι νύχτες κρύες να παρακολουθώ ξάγρυπνος

τον ρυθμό της αναπνοής της

σαν να είναι η ομορφότερη μουσική που άκουσα ποτέ

και να ταξιδεύω στο απέραντο γαλάζιο των ματιών της.

Ακόμα και σήμερα όταν το γέλιο της αντηχεί, 

οι έγνοιες ξεχνιούνται, το σκοτάδι γεμίζει φως,

φως λαμπρό σαν μαχαιριά στην ύστατη ένταση του σκοταδιού,

χαρά ίσα με την ένταση της άκρας απόγνωσης.

Είναι ώρες πάλι που μένω σιωπηλός θαυμάζοντας,

πως ο Θεός έπλασε τόση ομορφιά από πηλό και απεραντοσύνη.

Η αγάπη μου για την κόρη μου είναι σαν τον ήλιο,

ανατέλλει κάθε πρωί, υπάρχει και μετά τη δύση.

Δεν χρειάζεται καμιά προσπάθεια,

ούτε μπορούσε να γίνει διαφορετικά,

η ζεστασιά και το φως υπάρχουν

ακόμα και όταν τα σύννεφα είναι πυκνά.

Ακόμα προσπαθώ να μάθω τι σημαίνει να αγαπώ ένα κομμάτι

από τον εαυτό μου που πρέπει να ζήσει ελεύθερο.

Ακόμα προσπαθώ την ταυτότητά μου να αρθρώσω με κρυφές συλλαβές.