5. Εκτός ελέγχου                                   

Είμαι οι μέρες που δεν χώρεσαν σε κανένα ημερολόγιο,

είμαι ένας γυμνός που προσπαθεί να κρυφτεί από το βλέμμα του Θεού,

ένα νηολόγιο γεμάτο μουντζούρες, λαθραίες συντεταγμένες πορείας,

σχισμένες σημαίες, παραποιημένες ιδιοκτησίες.

Είμαι ένα σκιάχτρο σε ένα ξεχασμένο χωράφι

που το ξεσκίζει ο άνεμος, το λιώνει η βροχή και η λησμονιά.

Δεν γράφω πια, είμαι εκτός ελέγχου,

ξύνω το χαρτί με τα νύχια μου,

αναζητώ να βγει μέσα απ’ τη σιωπή ένα νόημα που να στέκει.

Η Ιστορία, σάπιος μηχανισμός στα χέρια της Εξουσίας,

πυροβολεί τα παιδιά της,

με χέρια γεμάτα ψεύτικες υποσχέσεις, θολές αναμνήσεις

με γλώσσα γεμάτη φτιασίδια, αίμα, σαγήνη και σκοπιμότητα.

Είμαι εκτός ελέγχου,

σαν την σιωπή που πέφτει μετά την τελευταία λέξη,

σαν ένα γράμμα που δεν στάλθηκε ποτέ και κιτρίνισε στο συρτάρι,

σαν τα όνειρα που αφήσαμε στο τραπέζι δίπλα στο ψωμί και το αλάτι,

σαν τις λέξεις που βάραιναν και δεν γράφονται, μόνο ξεχνιούνται.

Μα ίσως αν περπατήσεις τις μικρές ώρες της νύχτας,

αν ακούσεις το βήμα του Θεού μες το σκοτάδι,

αν συναντήσεις εκείνη τη σιγανή  φωνή,

που δεν μπορεί κανείς να την κάνει να σωπάσει,

που σε καλεί με τ΄ όνομά σου,

ίσως εκεί να βρίσκεται μια νέα αρχή.