10. Ιστορίες για αγόρια                            

Ένα αγόρι βρήκε μια λέξη κάτω απ’ το κρεβάτι του,

ήταν μικρή, σκονισμένη, ακατέργαστη, φοβισμένη.

Του φανερώθηκε συνεσταλμένη και φαινόταν

να μην ανήκει σε κανέναν.

Την πήρε στην αγκαλιά του και για πρώτη φορά

ένοιωσε πως δεν ήταν μόνος.

Τα βράδια την άφηνε να κοιμηθεί δίπλα του

και σαν την ψιθύριζε,

ο κόσμος γύρω του γέμιζε χαμόγελα, φως.

Μαμά.

Καθώς μεγάλωνε έκτισε ένα στρατό από σιωπές,

τις έβαζε σε παρελάσεις, σε πολέμους,

τις εκπαίδευε να τον προστατεύουν απ’ το κλάμα.

Έμαθε να γράφει με τα μάτια κλειστά,

ότι δεν μπορούσε να πει, το έσπρωχνε μέσα σε τετράδια

που κανείς δεν άνοιξε ποτέ,

μιλούσε μόνο όταν ήταν νύχτα,

όταν έβρεχε, όταν ήταν μόνος,

όταν ταξίδευε τα βράδια σε κάποιο όνειρο.

Τώρα δεν θέλει να ακούει παραμύθια, ούτε και ηρωικές ιστορίες,

τον συγκινούν μονάχα μικρά ασήμαντα και απροσδιόριστα πράγματα.

– ένα χαμόγελο με δάκρυα,

– μια σφαίρα από χιόνι που λιώνει στο χέρι του,

– ένα γιασεμί που χαρίζει αδιάκριτα το άρωμά του,

– λέξεις χαραγμένες στο πρόσωπο του,

  λέξεις που τον σημάδεψαν, τον συγκλόνισαν μα δεν ειπώθηκαν ποτέ,

– ένα κοίταγμα του ουρανού τη νύχτα, όχι για να ονειρευτεί

  μα για να θυμηθεί το δρόμο του.

Όλα αυτά είναι ιστορίες για αγόρια

που δεν μεγάλωσαν,

ή

που μεγάλωσαν χωρίς να το καταλάβουν.