12. Μυστηριώδεις δρόμοι                        

Απόψε το βράδυ περπάτησα σε μυστηριώδεις δρόμους,

εκεί που οι σκιές μιλούν μια γλώσσα μυστική,

εκεί που οι επαναστάσεις κλαίνε

γιατί κανένας δεν πέθανε πραγματικά στο όνομά τους.

Οι σημαίες κουρελιασμένες θυμίζουν έναν κόσμο που χάθηκε,

πριν ακόμα τον ανακαλύψουμε,

οι σύντροφοι νοσταλγούν το παρελθόν και συνεχίζουν να προχωρούν,

όχι γιατί ξέρουν που πάνε αλλά γιατί φοβούνται να σταθούν.

Αν λοιπόν περιπλανηθούμε σε δρόμους χωρίς μια κατεύθυνση μονάχα,

αν χαθούμε σε σταυροδρόμια και σε νύχτες ανερμήνευτες και αξημέρωτες,

αν συναντήσουμε έναν θεό που σωπαίνει

ή κάθε φορά που τον ονομάζουμε πεθαίνει,

μη φοβηθείτε, μη δειλιάσετε.

Ο άνθρωπος είναι ένας εξόριστος

που προσπαθεί να γυρίσει στην πατρίδα του.

Τα σπίτια του είναι προσωρινά,

οι φίλοι του και αυτοί εξορισμένοι,

οι έρωτες του μια αλληγορία άγνοιας,

μια αστραπή αλήθειας που μας χωρίζει απ’ το σώμα,

μια αρχαία ανάμνηση ζωής.

Λίγο πριν κοιμηθώ ανοίγω το παλιό μου τετράδιο,

εκεί που φυλάω τα όνειρα που δεν περπάτησα,

τα χαϊδεύω με το βλέμμα μου,

σαν να είναι φωτογραφίες συντρόφων

που δε γύρισαν από το μέτωπο.

Σύντροφοι ψιθυρίζω, να σας πω το μυστικό;

Ο χρόνος είναι ένας ζητιάνος που του πετάμε μερικές στιγμές

και εκείνος φεύγει ευχαριστημένος,

γιατί όλα είναι ένα ποίημα που γράφεται από μόνο του

κι εμείς περπατάμε μέσα σε μυστηριώδεις δρόμους

κρατώντας ένα αναμμένο σπίρτο,

ενάντια στο σκοτάδι του κόσμου…