16. Προσδοκία                     2. Σίκινος 5.8.1999

Θα γίνει απόψε, δεν μπορεί  θα γίνει, ψιθύρισα.

Πάνε πέντε χρόνια που έμεινα μετέωρος στη μέση ενός άδειου δωματίου.

Κάτω στο λιμάνι βλέπω το πλοίο της γραμμής να έρχεται και να φεύγει,

ομφάλιος λώρος με τον γύρο κόσμο.

Σίκινος – Φολέγανδρος – Ανάφη

άγονη γραμμή,

κομμάτια ξεχασμένα ενός λευκού ονείρου σε μπλε φόντο.

Κι εγώ μένω με την προσμονή καρφωμένη ανάμεσα στα μάτια,

θα γίνει,

σκέφτομαι, πως είναι καιρός τα αγάλματα να θυμηθούν να ξαναμιλήσουν

καθώς ο άνεμος τούς μιλάει ψιθυριστά την ώρα που ονειρεύονται.

Γιατί πρέπει το ανείπωτο να ειπωθεί και το ανεκπλήρωτο να γίνει.

Θα τυλιχτώ με την προσδοκία μου μες την ψυχρή τη νύχτα

και θα σκορπίσω μακριά όλους τους αρχαίους μου φόβους.

Θα γίνει, δεν μπορεί  θα γίνει,

αυτό με δένει ακόμα με την ζωή.