Χρόνια τώρα κυκλοφορούσα σ΄ ευρύχωρα δωμάτια με θέα,

ανάμεσα σε χαμογελαστά πρόσωπα και καθαρούς καθρέφτες.

Οι μέρες μου ήταν φωτεινές και ζεστές,

οι νύχτες μου ασήμαντες, μικρές,

μέχρι που σε συνάντησα.

Δεν μου μίλησες άλλα η ματιά σου ήταν κοφτερή σαν ατσάλι,

γλυκιά σαν μέλι.

Στα μαύρα σου μάτια η θλίψη και η προσμονή ήταν απέραντη.

Όχι, όχι δεν παραλογίζομαι,

η μαγεία που έχει αυτή η στιγμή σαν ανταμώνουν οι ματιές

των εραστών είναι μοναδική, ανεπανάληπτη,

σαν ένα καράβι που έχει αγκυροβολήσει σε μια ασημένια γαλήνια θάλασσα.

Εκείνο το βράδυ η νύχτα μίκρυνε ανέλπιστα

και το πρωί με βρήκε να μετράω τα δάκρια μου

αντικρίζοντας έναν άγνωστο μέσα σ΄ έναν ραγισμένο καθρέφτη.

“Δεν είμαι εγώ” ψέλλισα,

“εγώ είμαι ποιητής, όχι αυτός ο άθλιος εμποράκος που με κοιτά,

εγώ είμαι ποιητής”

Μάζεψα στις χούφτες μου τα δάκρια και έτρεξα

στους Κλειδοκράτορες,

“πάρτε τα όλα, αυτά σας χρωστώ.”

…………………………………………………………………………………

Τώρα, μόνος, τριγυρνώ μέσα σε στενόχωρους διαδρόμους προσπαθώντας

να περιμαζέψω και να διασώσω απ’ τη λήθη

• ένα πεσμένο φύλλο που κρύβει την ομορφιά ενός φθινοπωρινού δειλινού
• ένα σχισμένο εισιτήριο που μπορεί να διηγηθεί την μελαγχολία μιας διαδρομής
• ένα Ομηρικό στίχο που άδικα ξεχάστηκε σε σκοτεινές πανάρχαιες βιβλιοθήκες,
• ένα πανανθρώπινο όνειρο, με άπειρες διαδρομές να οδηγούν πάντα στο δρόμο της Επιστροφής.

Όταν λοιπόν θα ξανανταμώσουμε Φίλε και Εραστή

θα έχουμε πολλά να πούμε.

Το πλατύγυρο καπέλο που φορώ είναι γεμάτο αστέρια και χρώματα.

Το μακρύ μου πανωφόρι κρύβει περιστέρια και αμέτρητες πληγές.

Μα στα χείλη έχω σφηνωμένο ένα απέραντο χαμόγελο,

γιατί τώρα το ξέρω.

ΕΓΏ ΕΊΜΑΙ ΠΟΙΗΤΗΣ.