23. Θεσσαλονίκη 1                              

Μέσα στις δικές σου φλέβες κυλάει το αίμα μας

και με θλιμμένο βλέμμα γινόμαστε μάρτυρες ενός ακόμα βιασμού σου.

Παντού, με ήχους θριαμβικούς ξεσκίζουν τις σάρκες σου

και υψώνουν πανύψηλα κτήρια άχρωμα παραλληλόγραμμα,

προβλέψιμα, αντιγραφές της μεγιστοποίησης του κέρδους.

Παντού με φτιασίδια κακόγουστα προσπαθούν να εξωραΐσουν,

να κρύψουν τις ενοχές τους,

πληγώνοντας αμετάκλητα το αρχαίο κάλος σου.

Προχωράμε αγκαλιά με τόσες αυταπάτες.

Εκείνο το βουβό κρυφό κλάμα σου

ξύπνησε μέσα μας τη νοσταλγία

για κάτι που ψάχνουμε με απελπισία,

σε μια νέα Τροία που φλέγεται…

Εμείς οι λιγοστοί ονειροπόλοι γερά δεμένοι στην αγκαλιά σου

αρνούμαστε να καταθέσουμε το χαμόγελό μας,

τριγυρνάμε εραστές σου, μες  σ’ αυτήν την άγνωστη πια πόλη

που σφετερίστηκε το όνομά σου

και ανακαλύπτουμε τα τελευταία σημάδια της παρουσίας σου.

Αν αφουγκραστείς θα ακούσεις να κυλά μες στις φλέβες μας

η διαμαρτυρία της ψυχής σου.

Σαλπίζουμε αδιάκοπα την οριστική σου καταπάτηση

από τους νέους Βαρβάρους.

Συλλαβίζουμε τη ζωή σου με στεντόρεια φωνή

μα λιγοστό το φως…