28. Υπνοβάτες                                            

Τα μάτια θαμπωμένα απ’ το χλωμό φως του φεγγαριού, έκλεισαν.

Οι σκέψεις πήραν το δρόμο τους μέσα στα κανάλια του μυαλού μου,

οι αισθήσεις έγιναν θολές

η ανάγκη οδηγούσε τώρα το χέρι του χρόνου

και το γράψιμο είχε το δικό του ξεχωριστό ρυθμό

κάπου στην χώρα της προσδοκίας και της ελπίδας

το όνειρο έπαιρνε ζωή.

Οι εικόνες άρχιζαν να αναπνέουν, οι σκέψεις ν’ αποκτούν κίνηση.

Ήταν η ώρα των προσωπικών αναζητήσεων

και όμως αυτή η κίνηση ανάμεσα στις τόσες αλλαγές

αυτή η άυλη κίνηση χωρίς καμιά συγκεκριμένη αιτία

– εκτός απ’ την μόνιμη και ψυχρή εναλλαγή του χρόνου –

άγγιζε την καρδιά μου μέσα στον καθρέφτη της πραγματικότητας,

το σώμα μου άγγιζε την υποδούλωση χωρίς καμιά προσπάθεια φυγής

ο εφιάλτης φτερούγιζε ελεύθερος πάνω απ’ την ανάσα μου.

Τα όνειρα μου έτρεχαν στη ζωή και τον θάνατο.

Αυτό το παράλογο κυνήγι μέσα στο βάλτο του σκοταδιού

είχε μια ξεχωριστή απάντηση, μια μοναδική πραγματικότητα,

τη λάσπη…

Πίσω απ’ τις διαπεραστικές κραυγές της επιθυμίας,

απ’ την υπενθύμιση του φόβου και την αντίσταση της θέλησης

υπάρχει η χώρα των αιτιών.

Ανήκω στην χορωδία της νύχτας και έχω μια ζωή μόνο,

ένα ρόλο, μια κραυγή, μια ανάσα.

Τα δύο δάκρυα που φάνηκαν στο βάθος του ορίζοντα

μού είναι γνωστά,

δεν μπορούν όμως να ξεπλύνουν τα σκοτάδια

απ’ τις άκρες των δακτύλων μου.

Ανήκω στην χορωδία της νύχτας

και έχω ένα ρόλο μια κραυγή, μια ανάσα μόνο.

Είμαι κι εγώ ένας υπνοβάτης του χρόνου.

Κύριε…ελευθέρωσε με.